چشمانم هوای گریه دارد

ولی می داند

که خشکی زمین

باران چشمانم را نمی خواهد

می داند

که هر چه بگرید

زمین سیراب نمی شود

چه سخت ست

که سیــــــــــــــراب نشود و

با بخار کردن اشکهایم

همه را بســــــــویم روانه ســـــــــازد

ممکن است

دیگر نگـــــریم!!!؟؟؟

تصور می کنید

در حاشیه ی دریا

هنوز ماهیان عاقلی را

می شود صید کرد،

برای آکواریوم های مجلل تان

تا به دیگران فخر بفروشید

ذوق زندگی هاتان را...!!!

خوب من

من از دنيا چه مي خواهم

ايا نبايد از اينهمه تحمل حجم سنگين خط زمان

كه مرا از انعكاس تصويري زيبا

در اينه دل دور مي كند

آگاه شوم

جسم من مي ميرد

اگر آرام آرام دل من فنا شود

ان وقت پيش پرنده كوچك دل تو

شرمنده مي شوم

دستهاي مرا بشناس

و قلمي كه براي تو روي صفحه

طرح حروف الفبا به خود مي گيرد

همه مي دانند

سرانجام يك عبور سرد

مانند همان گيج شدن ماهي

هنگام رفتن يك عزيز

من هم سرد

و در يك لحظه مسدود ...!!!

قسمت نشد ببینمت ،خدانگهداری کنم
  

فرصت نشد بمونم و از تو نگهداری کنم

  گفتم اگه ببینمت دل کندنم سخته برات

اگه یه وقت بگی نرو

رفتن پر از درده برام

گفتم صداتو نشنوم

ندیده از پیشت برم

پشت سرم زاری نکن

چی کار کنم مسافرم...

من میرم ولی باز ،تو بدون همیشه

یاد تو از خاطر من، فراموش نمیشه

گل من خوب می دونی،

بی تو تک و تنهام عزیزم

اگه تو نباشی می میرم....

نامه رو تا تهش بخون

گریه نکن طاقت بیار

نامه رو خط خطی نکن

دو جمله رو هم دووم بیار

باور نکن یه بی وفام

نامه میذارم و میرم

نه ،

قسمت زندگی اینه

به کی بگم مسافرم...

درد من از تو دوریه

تو لحظه های بی کسیم

قشنگی قسمت ماست

که ما به هم نمی رسیم.......

من میرم ولی باز ،تو بدون همیشه

یاد تو از خاطر من، فراموش نمیشه

گل من خوب می دونی،

بی تو تک و تنهام عزیزم

اگه تو نباشی می میرم....

همیشه زنده می مونه با یاد تو ترانه هام

منو ببخش اگه بازم ، اشکام چکید رو نامه هام

دیگه تموم شد فرصت ، خاطره هام پیشت باشه

تموم خاطرات خوش ، خدانگهدارت باشه........

دفترم را ورق مي‏زنم

از لابه‏لاي كاغذهاي مرده

و از ميان سطور و قلم‏خوردها

واژه‏هايي را مي‏يابم كه به ياد تو نگاشته‏ام

به ساعتم نگاه مي‏كنم

از لابه‏لاي عقربه‏هاي متحرك

و از ميان اعداد و نشانه‏ها

اوقاتي را مي‏يابم كه به ياد تو سپري كرده‏ام

به آينه نگاه مي‏كنم

از لابه‏لاي موهاي پريشانم

و از ميان خستگي‏ها و غبار روي صورتم

چشماني را مي‏يابم كه به ياد تو مي‏گريند

به صداي نفس‏هايم گوش مي‏دهم

از لابه‏لاي آه كشيدن‏ها

و از ميان فريادها و خفگي‏ها

آخر سر تو را مي‏يابم!

و در مي‏يابم كه تو نفس من هستي و ياد تو همه چيزم

بي تو محكوم به مرگم و بي ياد تو محكوم به فنا

آنان که باور کردند حتی دستی برای چیدن ستاره ها دراز نکردند...

اما...

اما باور کن...

 که من به سوی دورترین ستاره ها دست یافتم و با این که دستانم تهی ماند...

چشمانم لبریز ستاره شد......

زيباترين تصويري که در زندگانيم ديدم نگاه عاشقانه و معصومانه تو

بود.

زيباترين سخني که شنيدم سکوت دوست داشتني تو بود.

 زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود.

زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار تو بود.

 زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود.

زيباترين هديه عمرم محبت تو بود.

 زيباترين تنهاييم گريه براي تو بود.

 زيباترين اعترافم عشق تو بود...!!!

اگر روزی من مردم و تو مرا دوست داشتي٬

هر پنجشنبه به مزارم بيا;

گل سرخی بر روی قبرم بگذار;

تا هميشه آن گل سرخ را که به تو داده بودم به خاطر بياورم...

ولی

اگر تو مردی من فقط يک بار بر مزارت می آيم و آن دسته گل سفيد مريم را٬

که با خون خود سرخ خواهم کرد را برايت هديه می کنم;

و عاشقانه در کنارت جان می سپارم;

تا بدانی هيچ وقت تنها نيستي...

سهراب گفتي:چشمها را بايد شست...شستم ولي !!!

او نه چشمهاي خيس و شسته ام را..نه نگاه ديگرم را...هيچ کدام را

نديد!!!

فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت:

" ديوانه باران نديده !!!"

ببینی که شقایق هم مرد دیگه با چی کسی رو دل خوش کرد... ؟؟؟ یادته گفتی بهم امدی سراغ من نرم و ا

هسته بیا که مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی تو... امدم اهسته برم تر از یک پر قو خسته از دوری

راه خسته و چشم به راه... یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار ... فکر کنم شدم دچار !! تو خودت گفتی چه

تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه اره تنها باشه یار غمها باشه ... یادته می گفتی گاه گاهی قفسی می سازم

می فروشم به شما تا به اواز شقایق که دران زندانی است دل تنهایی تان تازه شود... دیگه حتی اون شقایق

که اسیر قفس سهراب توی ساحل یک نفسه نیست که تازگی بده این دل تنهایی من پس کجاست اون قفس

شقایقت منو با خودت ببر به قایقت ... راست می گفتی کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود اره کاشکی دلشون

شیدا بود ... من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب ... تو خودت گفتی بهم بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که

از حادثه ی عشق تر است!!

زندگي به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده ي تو

گريه ي من است ؟ مرگ حرفي نزد!!! زندگي دوباره گفت : من با

آمدنم خنده مي آورم و تو گريه من با بودنم زندگي مي بخشم و تو نيستي

مرگ ساکت بود زندگي گفت : رابطه ي من و تو چه احمقانه است !!!

زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، سور کجا ؟

اما مرگ تنها گوش مي داد زندگي فرياد زد : ديوانه ، لااقل بگو چرا

محکوم به مرگم ؟؟؟ و مرگ آرام گفت : تا بفهمي که تو و ديوانگي و

عشق و حسرت چه بيهوده ايد...

تو این صدای خسته یاد تو پینه بسته...

                                                                        به یاد شبای رفتن تو...

دلهای بزرگ و احساس های بلند عشق های زیباو پر شکوه می افرینند

 عشق هایی که جان دادن در کنارشان ارزویی شور انگیز است

 اما کدام  معشوق مخاطب راستین چنین عشقی  میتواند باشد؟؟؟

 این عشق ها همواره در فضای مه گون و جادویی اسطوره و افسانه سر گردانند

 ور دردل کلمات شعر و در حلقوم ناله های موسیقی و در روح ناپیدای هنرها

 و یادر خلوت دردمند سکوت و حسرت و خیال و تنهایی چشم براه امدن کسی که

 میدانند نمی اید!!!!!!!!!!!!!!!!

 راستی چرا عشق ها راستند ؟ و معشوق ها دروغ؟!؟

هر روز در برابر چشمانم مر دی در آیینه می میرد

مردی که با هر انچه نفس دارد فر یاد می زند فقط تو را می خواهم

بگذار برایت بنویسم که آسمان چشمانم همیشه بارانی است

بگذار بنویسم که بی تو تحمل زندگی چقدر برایم دشوار است

بگذار برای تو بنویسم این روزها چقدر پریشانم

و در آخر بگذار با جمله ای نامه ام  را امضا کنم

تنها آرزوی قلبم بعد از تو مرگ است